Między Warszawą a Niebem...

Inne...

2011-01-06T21:56:00.001+01:00

Wspomnienie z wakacji.

Akcje GTWb...

2010-12-20T20:23:00.004+01:00

XXXVIII Akcja GTWb - Przycupnięte na uboczu.

Jakiś czas temu znalazłam w sieci stare (ba, raptem sprzed 4 lat) zdjęcia kapliczki na ulicy Bema. Jakże inna była to okolica... Teraz, trudno mówić żeby kapliczka stała na uboczu, bo przylega do Hal Expo XXI, ale na pewno w zderzeniu z nowoczesną architekturą jest "przycupnięta". Zadaję sobie pytanie, gdy patrzę na ten wzruszający (dla mnie) obrazek - jak udało jej się przetrwać przy tak ogromnej inwestycji?

Detale...

2010-11-27T19:07:00.001+01:00

Z łódzkiej fontanny.

Podróże...

2010-11-21T10:12:00.003+01:00

Antica Terra d'Otronto.
Tam chyba mogłabym mieszkać...

Akcje GTWb...

2010-11-20T09:23:00.004+01:00

XXXVII Akcja GTWb - "Wieś w mieście".

Białołęckie pole, jedno z wielu. A na polach goście - tu bażant.
Kilka słów o bażantach - ptaki te zostały sprowadzone do Polski już pod koniec średniowiecza. Ich ojczyzną jest środkowa Azja. Najwcześniej, bo jeszcze w starożytności zaczęto je sprowadzać do Grecji i Rzymu. Ich łacińska nazwa phasianus, angielska pheasant, rosyjska fazan, a także polska bażant pochodzi od słowa Phasis, które jest grecką nazwą rzeki Rioni na Zakaukaziu, skąd te piękne ptaki były sprowadzane do dawnej Europy.
I chyba tylko za to Białołękę lubię, za wielość wiejskich klimatów...

Inne...

2010-11-08T21:19:00.002+01:00

Nie-do-prze-je-dze-nia. :)

Flora...

2010-11-07T18:38:00.003+01:00

Podróże...

2010-11-07T08:51:00.003+01:00

Nie, to nie dlatego tak rzadko ostatnio do siebie wpadam, nie przez podróże. A chciałabym... Doba jakaś krótka jest, albo ja nie umiem się zorganizować.

Zdjęcie z weekendowego wypadu do Łodzi.

Polska...

2010-08-12T21:31:00.002+02:00

A czy ktoś już zatęsknił za śniegiem?

Podróże...

2010-08-10T20:54:00.002+02:00

I po urlopie...
Dół.

Akcje GTWb...

2010-06-20T22:13:00.004+02:00

XXXII Akcja GTWb - "Kochałem Cię nad życie na tym meteorycie (poezja w życiu miasta)"

Nie deptać stokrotek!

Idziemy w tym marszu wciąż naprzód i naprzód,
a tutaj stokrotka pod płotem.
Ostrożnie kochani, nie włazić butami!
Uwaga! Nie deptać stokrotek!

Nie deptać stokrotek pod płotem,
bo chociaż stokrotka maleńka,
to w każdej jest nuta piosenki
i w każdej poezji kropelka.

I człowiek się czuje bogatszy
przez taki maleńki kwiatuszek.
Dlatego rzucamy dziś hasło:
Nie deptać stokrotek i wzruszeń!

Stokrotka jest mała, stokrotka nieśmiała,
musimy stokrotkom pomagać.
Niech cieszą się słońcem, niech kwitną na łące.
Nie deptać stokrotek! Uwaga!
Nie deptać stokrotek!

Nie wolno zapomnieć - to ważne ogromnie,
to serce dyktuje ten protest -
na wielkim afiszu stokrotkę narysuj.
Uwaga! Nie deptać stokrotek!
Nie deptać stokrotek!

Wystąpiły - Wanda Chotomska i stokrotki z Woli.

Niebo...

2010-06-16T20:52:00.002+02:00

Ptaki...

2010-06-07T20:00:00.002+02:00

Nad tarasem mamy znowu gniazdo kopciuszków. Co sobie wiosną uwiły, to zaraz wiatr nim potargał. Tata mój zlitował się nad pracowitymi maleństwami i od wiatru deseczkami upatrzone miejsce zasłonił. Minął ponad miesiąc, jaja wysiedziane, a trzy podrostki ciągle głodne...

Pani kopciuszkowa, jak to matka, wizyty w gnieździe miała o wiele dłuższe. Zanim odlatywała po kolejną porcję sycących smakołyków, przysiadywała na balustradzie i nawoływała, zachęcała dzieci do wyfrunięcia.
Ojciec okazał się za to bardziej bojaźliwy i sprawę załatwiał szybko. :)

Inne stworzenia...

2010-05-31T23:11:00.002+02:00

Książę?
Nie sprawdzałam.
Ale to była największa ropucha jaką kiedykolwiek widziałam. Przeniosłam ją w bezpieczne miejsce. Niech żyje długo i szczęśliwie. :)

Polska...

2010-05-29T08:20:00.002+02:00

Pocztówka z Krakowa.

Kuchnia...

2010-05-26T20:12:00.004+02:00

Dalszy ciąg treningów z włoskimi smakami czyli focaccia z serem żółtym i oliwkami (rozpędzam się przed urlopem ;)).
Przepis pochodzi ze strony Kwestia Smaku, którą tu już niejednokrotnie polecałam.
Przepis na ciasto jest rewelacyjny. Użyłam mąki tortowej - 450 oraz świeżych drożdży. Do sera (bursztyn i radamer) dodałam kilka zielonych oliwek, a z ziół wybrałam tymianek, który mimo że uwielbiam, to ciągle zalega mi w zamrażalniku.

Warszawa...

2010-05-23T16:47:00.004+02:00

Wisła na wysokości Kępy Tarchomińskiej, sobota 22 maja.

Wiem, że w Warszawie sytuacja jest stabilna i na dobrą sprawę nie zagraża nam mieszkańcom, to co spotkało tysiące rodzin w innych regionach Polski. Jednak z przerażeniem wielu z nas obserwuje wysoki stan wody.

Trzy tygodnie temu byliśmy na rowerowej wycieczce do Jabłonny. Jechaliśmy wałem. Na wysokości ostatnich drzew (w głąb Wisły) była skarpa, gdzie można było sobie usiąść, zwiesić nogi w dół i odpocząć. Dzisiaj wszystko jest zalane brunatną, pełną gałęzi wodą.
Mam nadzieję, że po tegorocznej powodzi obietnice, plany będą zrealizowane w 100%. Przecież chodzi o bezpieczeństwo wielu tysięcy ludzi. Łatwiej jest przecież zapobiegać...

Akcje GTWb...

2010-05-20T18:31:00.011+02:00

XXXI Akcja GTWb - Warszawa przedwojenna.

Pozwolę sobie w tym miesiącu na długi cytat ze Spotkań z Warszawą (nr 2, 1992r), który wypożyczyła mi przyjaciółka (dzięki Gocha :)). Zdjęcia już mojego autorstwa.

Warszawski styl, tekst Antoni Strzembosz.

"Styl - to zespół cech charakterystycznych dla sztuki danej epoki, to także sposób postępowania, zachowania się, wyrażania myśli. Przy istnieniu zespołu cech wspólnych danej grupie ludzi możemy mówić o stylu regionu, wsi, miasteczka, miasta. Z kolei cechy te - obyczaj, wierzenia, ideały, tradycje, język, kultura itp. - kształtują styl w sztuce.

W życiu miasta Warszawy jest pewna prawidłowość: zazwyczaj zwrotne momenty dziejów rodziły tzw. Warszawkę. Szydził z niej Adam Mickiewicz w Dziadach, prezentował Bolesław Prus w Lalce, znane są np. zabawy ks. Józefa Poniatowskiego "pod blachą", bale i dancingi "do upadłego" przed wrześniem 1939r. Kiedy jednak nadchodził czas próby, zwariowana "Warszawka" stawała się Warszawą - twardą, bohaterską, gotową do każdego poświęcenia i największych ofiar. To była jedna z cech warszawskiego stylu. Druga - a ze stolic ma ją jeszcze do dzisiaj Paryż - to dynamika, widoczne na jezdniach i chodnikach tempo codziennego życia. I trzecia - humor, znany od epoki Sejmu Wielkiego, w Królestwie Kongresowym, w latach okupacji i Powstania 1944r. Nosicielami, często także twórcami warszawskiego humoru były zazwyczaj dzieci, owe "Antki warszawskie" - gazeciarze, gońcy, uliczni handlarze. Warszawski humor polegał przede wszystkim na kpinie - z samego siebie i z innych - oraz na ciętym, zwykle sytuacyjnym dowcipie politycznym.
Są to oczywiście nie wszystkie cechy stylu miasta. W wypadku Warszawy wynikają one niewątpliwie z jej historii. Przypomnijmy - w ciągu ostatnich trzech wieków Warszawa szesnaście razy przezywała najazdy i okupacje: Szwedów w 1655, 1702, 1703 i 1704r., Węgrów (pod Rakoczym) - 1657r., Rosjan - 1794, 1813, 1831, 1920r., Niemców - 1656 (Brandenburczycy), 1796 (Prusacy), 1809 (Austriacy), 1915 (Niemcy), 1939 (Niemcy), 1944 (powtórnie Niemcy po upadku Powstania Warszawskiego) i w 1945 "radzieccy" z polskimi komunistami, co trwało do 1989r. To, że Warszawa od 1655 do 1945r. ani razu nie poddała się w sensie całkowitego i bezwolnego załamania, ale przeciwnie - rozwijała w sobie wszystkie cechy warszawskiego stylu - świadczy o niezwykłej odporności jej mieszkańców. To także jest styl miasta. Niestety, ostatnia epoka zabrała Warszawie najwięcej, głownie przez to, że trwała prawie pól wieku niwecząc styl i zabijając "psychikę" Warszawy.
Na przykład w architekturze i urbanistyce. Po zburzeniach lat wojny, nastąpiły wyburzenia powojenne, likwidacja "burżuazyjnych" kamienic i wszelkich "burżuazyjnych" ozdób. W środek miasta wkroczył socrealizm (pl. Konstytucji, pl. Leńskiego czy Pałac Kultury), a następnie podążył postmodernizm. Na obrzeżach centrum powstawały nowe osiedla, w których, jak ktoś powiedział - nie ma architektury, tylko budownictwo brył. Osiedla te ani nie wrosły w resztki dawnej Warszawy, ani nie połączyły się z nią w sposób harmonijny, o czym tak bardzo jeszcze marzono jeszcze w latach czterdziestych. Jednocześnie napływała tu ludność z różnych stron kraju. Tym nowym mieszkańcom było wszystko jedno, gdzie mieszkają, aby mieć tylko dach nad głową i jakąś pracę. Podobno dzisiaj prawdziwych Warszawiaków z dziada pradziada jest zaledwie 10%! Ten socjalistyczny kierunek rozwoju Warszawy zdeprecjonował takie wartości, jak tradycje, ideały, język itd. Zniknęły międzyludzkie więzi - już nie tylko dzielnicowe, jak przed wojną, kiedy każda dzielnica miał swoje tradycje - lecz także osiedlowe, nawet w obrębie jednego bloku.

Czy wobec tych faktów można odbudować warszawski styl? Jest to znacznie trudniejsze niż np. odbudowa domu, bo musi minąć wiele lat, aby wyklarował się styl miasta i jego mieszkańców. Pozostała nadzieja, że ten dawny warszawskie styl jeszcze istnieje. Pewnym światełkiem jest - przynajmniej częściowe - przetrwanie warszawskiego humoru, który pamiętamy z okresu "stanu wojennego" lat osiemdziesiątych.
Warszawa A.D. 1992 - to koktajl zachodnioeuropejski ze sporą domieszką Słowiańszczyzny i odrobiną wschodu. Czyżby właśnie z tego koktajlu mógł narodzić się nowy warszawski styl?"

Czy po blisko 20 latach coś się zmieniło? Na pewno. Warszawa rozrosła się, przebudowała, unowocześniła. Wiele miejsc odnowiono, odrestaurowano. Niestety także wiele zniszczono, zburzono, zalepiono ohydnymi bilbordami. Nadal jednak jest wiele czekających na swoja kolej miejsc. Chociażby Stara Praga - prawdziwe stare miasto...

A styl? Czy Warszawa ma teraz swój styl?

Inne...

2010-05-18T11:02:00.003+02:00

Sama nie wiem co lepsze...

Kuchnia...

2010-05-16T10:06:00.003+02:00

Co to za wiosna, że chce się ciast drożdżowych, czekolady i śledzi? Ano właśnie taka, jaką większość Polaków dzisiaj widzi za oknem - zimna i mokra.
Od dłuższego czasu chodzi za mną drożdżowe, ale takie puszyste, rozdzierające się w strzępki. Nie znalazłam jak do tej pory idealnego przepisu, chociaż ten, który dzisiaj zaprezentuje jest najbliższy. Pochodzi z jednej z moich ulubionych stron - Kwestia Smaku - Panettone.

Wprowadziłam kilka zmian. Po pierwsze więcej cukru (ok. 100g). Użyłam brązowego dark muscovado. Pominęłam bakalie i białą czekoladę, a zamiast skórki z pomarańczy starłam cytrynową, bo taka miałam na stanie. Reszta jak w przepisie.

Flora...

2010-05-15T19:09:00.002+02:00

Pójdziemy w pole w ranny czas;
- Młode traweczki, witam was!
Młode traweczki zielone,
Poranną rosą zroszone.
Długoście spały twardym snem
Pod białym śnieżkiem w polu tem;
Teraz główeczki wznosicie,
Bo przyszło słońce i życie.
(sł. Maria Konopnicka)

Ulubiona piosenka mojej prababci, którą często wspominam właśnie wiosną.

Ptaki...

2010-05-09T22:02:00.003+02:00

Drozd śpiewak w naszym ogrodzie.

Co roku w tujach przed domem jest czyjeś gniazdo. W zeszłym roku gościły u nas makolągwy, a w tym wyjątkowo drozdy śpiewaki. Ten w sumie niepozorny ptaszek wieczorami urządza piękne koncerty. Siedzi na najwyższym z drzew w okolicy i wyśpiewuje niesamowite piosenki. Nie na darmo w drugim członie łacińskiej nazwy znajduje się słowo Philomelos, które odnosi się do postaci z greckiej mitologii, której imię można tłumaczyć jako "kochający śpiew". Ptak ten często wplata w zwrotki różne odgłosy, np. alarmu samochodowego, co niejednokrotnie sama słyszałam.
Podobno gatunek posiada jeszcze jedną umiejętność. Potrafi korzystać z kamienia jako kuźni do rozkuwania ślimaczych skorupek. Niestety nie sprawdzę, mimo sterty kamieni za ogrodzeniem, ponieważ na tym terenie ślimaki w ogóle nie występują. Sporadycznie spotyka się te bezmuszlowe.

Wiejskie klimaty...

2010-05-06T21:04:00.003+02:00

Majowa wieś mazowiecka (Skansen Wsi Mazowieckiej w Sierpcu).

Ptaki...

2010-04-29T10:37:00.000+02:00

Już nie takie brzydkie kaczątko.

Warszawa...

2010-04-25T09:29:00.002+02:00

Ciągle w mieście, a już bym w plener z chęcią wyruszyła.
Oczywiście marzą mi się egzotyczne podróże, biały piasek, palma i lazurowa woda, chociaż nie mniejsze szczęście potrafię czerpać z łąki usianej żółtymi główkami mleczy, z rozlewisk gdzie raj swój mają ptaki. Ale ten piasek, ciepły, pachnący i wizja wygrzania sobie pozimowej zmarzliny jest tak pociągająca... Jeszcze trochę.

Na zdjęciu piaszczysty krajobraz górski skąpany w wiosennym słońcu, tuż nad brzegiem Wisły. :)

Akcje GTWb...

2010-04-22T19:05:00.005+02:00

XXX Akcja GTWb - Uliczna moda.

Grający na harmonii Pan zlał z warszawską Starówką, jest jak sąsiad, znajomy.
A grajków ostatnio dużo i harmonia wraz z akordeonem znowu w modzie. :)

P.S. Nie byłabym sobą gdybym czegoś nie pochrzaniła.
W pierwszej wersji wpisu temat u mnie brzmiał - Uliczna Morda. Ale dało się przerobić. :)

Polska...

2010-04-18T09:22:00.001+02:00

Polska...

2010-04-10T11:31:00.004+02:00

Trudno napisać cokolwiek w tak tragicznych okolicznościach, słysząc gdzieś z oddali chichot historii...

[*]

Inne...

2010-04-04T09:41:00.000+02:00

Wesołych świąt, pięknej pogody oraz miłej atmosfery w rodzinnym gronie.

Akcje GTWb...

2010-03-20T09:15:00.004+01:00

XXIX Akcja GTWb - W witrynach odbicia.

Jeden z moich ulubionych, ale niestety beznadziejnie rozplanowanych placów w Warszawie - Plac Trzech Krzyży. Na początku XVII w. rozpoczynała się w tym miejscu Droga Kalwaryjska prowadząca do Zamku Ujazdowskiego, w którym znajdował się Grób Chrystusa. Kiedyś stały w tym miejscu trzy złote krzyże, od których wzięła się nazwa placu. Jeden z krzyży został zniszczony, a na jego miejscu postawiono figurę św. Jana Nepomucena i taka konfiguracja zachowała się do obecnych czasów.
Jak cała Warszawa w okresie wielu zawirowań wojennych, plac ten również nie oparł się zniszczeniom. Największe oczywiście zostały dokonane podczas Powstania Warszawskiego, kiedy to większość budynków została doszczętnie zniszczona, a sam plac zamienił się w cmentarz.

Po wojnie odbudowano Kościół św. Aleksandra, wybudowano beznadziejne gmachy ministerstw, a w latach 90 doklejono kamienice w stylu "szkło i aluminium", o których pisałam w jednej z poprzednich notek GTWb.

Plac czeka na przebudowę, być może nawet na 3 linię metra. Kiedy? Ano kiedyś...
Będzie pięknie - od Zamku Królewskiego, przez Krakowskie Przedmieście, Nowy Świat, Plac 3 Krzyży, Aleje Ujazdowskie, Belwederską i dalej na południe aż po sam Pałac w Wilanowie... Mmmmm, rozmarzyłam się. :)

A w odbiciu (fot. 1) jednej z wielu witryn ekskluzywnych sklepów, jakie znajdują się na Placu 3 Krzyży, Kościół św. Aleksandra.

Ptaki...

2010-03-14T10:54:00.002+01:00

Kawaler z własnym eM.

Polska...

2010-03-07T10:15:00.003+01:00

Kraków. Jeden jedyny pogodny dzień i zbyt mało czasu żeby zobaczyć to, co wcześniej w śniegodeszczu tonęło...
Tu Kościół Wszystkich Świętych (a właściwie Piotra i Pawła) na ul. Kanonicznej (ul. Grodzkiej?). Święci akurat w pięknym oświetleniu.
Na pierwszym zdjęciu na tle murów kościoła Świętego Andrzeja.

Warszawa...

2010-03-06T20:23:00.001+01:00

Z niedzielnego spaceru po warszawskiej Starówce.

Akcje GTWb...

2010-02-19T13:30:00.003+01:00

XXVIII Akcja GTWb - Ofiary psychopatycznych morderców w przestrzeni miejskiej.

Już pal licho ten mój brak czasu, ale temat najnowszej akcji zupełnie mi nie podpasował. Trudno. Zostaje tak. I jeszcze w dodatku falstarcik. ;)

Miejsce: Warszawa
Morderca: Pani Zima i Pani Sól
Ofiara: Obuwie

Moja kolejna wycieczka po Warszawie w butach, które przetrwały 2 poprzednie sezony. Ta zima będzie prawdopodobnie ich ostatnią...

Kuchnia...

2010-02-13T10:27:00.005+01:00

Prosty i bardzo smaczny dodatek do pieczywa - pasta z twarogu i jajek.

300g tłustego twarogu
1/2 sporej cebuli pokrojonej w drobną kostkę
2-3 jajka
opakowanie gęstej kwaśnej śmietany (używam Szefa Kuchni 18%)
1-2 łyżeczki węgierskiej pasty paprykowej*

Jajka ugotować na twardo i posiekać, twaróg rozdrobnić widelcem, dodać śmietanę, posiekaną drobno cebulę oraz węgierską pastę paprykową.

Z pastą może być pewien problem. Zdaje sobie sprawę, że nie wszędzie jest ona dostępna, ale jak już uda Wam się gdzieś dojrzeć, to polecam zakup. Wiem, że bywa w sklepach Społem. Wygląda tak, oryginalna, raczej do dostania w sklepach z węgierską żywnością lub tak produkowana w Polsce i równie smaczna. Pasty można dostać w dwóch wersjach - ostrej i łagodnej. Polecam zakup jednej i drugiej oczywiście.
Już nie będę się rozpisywać o wyższości magyarskiej papryki, ale to prawda, to jest czerwone złoto. :)

Przy okazji poruszę jeszcze temat śmietany. Niewiele jest na rynku takiej normalnej, bez dodatków, zagęstników, stabilizatorów, bez mącznego posmaku, dziwnej konsystencji. Jeszcze ten nieszczęsny Szef Kuchni jest całkiem niezły i do dostania prawie wszędzie. Robico też ma niezłą śmietanę, ale żeby ją dostać niestety muszę udać się na wycieczkę... :)

Inne...

2010-02-11T19:48:00.001+01:00

Tak jest lepiej prawda?
Wyż. Sucho, mroźno i słonecznie.
Jeżeli ma być zima, to niech będzie taka.

Wiejskie klimaty...

2010-02-08T19:54:00.002+01:00

Lubię zimę, ale jestem już zmęczona.

Kuchnia...

2010-02-07T10:28:00.004+01:00

Trzeba się rozpędzić, potrenować, aby nasz organizm nie doznał szoku czy wstrząsu przed nadchodzącym tłustym czwartkiem. Czyli pączki na weekend. :)

Wczoraj wieczorem zrobiłam pierwsza partię z połowy porcji, tzw. testową. Dzisiaj o 7 rano (niedziela!) zabrałam się za wersję na wynos.
Przepis pochodzi z bloga Dorotus - Moje wypieki.
Nie ma się czego bać. W sumie to prosta robota. Trochę to wszystko trwa, ale efekt... niebo w gębie.
Jedyna moja rada, to pozwolić pączkom porządnie wyrosnąć przed smażeniem.

Wiejskie klimaty...

2010-01-31T09:23:00.002+01:00

Tęsknicie już?
Bardzo?
Bardzo-bardzo? ;)

Kuchnia...

2010-01-30T12:29:00.003+01:00

Od jakiegoś czasu poszukuję "idealnej" mieszanki przypraw do grillowanych warzyw. Trudno nazwać o co mi chodzi, ni to tureckie, arabskie, ni greckie danie, więc i przyprawy też różne. Nabyłam już wiele, a ostatnio właśnie kardamon. Urozmaicił nieco mieszankę. Przyznam, że jest też dosyć fotogeniczny. :)

Akcje GTWb...

2010-01-21T19:57:00.005+01:00

Spóźniona notka XXVII Akcji GTWb - Miejski przemysł.

Czekolada Jedyna - któż jej nie zna? Od lat w tym samym opakowaniu, zaprojektowanym w latach 30-tych XXw i od tej pory również produkowana według niezmienionej receptury.
Kiedyś często jeździłam trasą Grochowska-Targowa, a gdy tramwaj zatrzymywał się przy Lubelskiej, nawet w najgorsze mrozy, pluchę czy skwar na twarzach współpasażerów malował się delikatny uśmiech... Tak, wszyscy czuli właśnie TEN zapach. Słodki, czasem aż duszący, który przywodził na myśl wielkie kotły z gotującą się czekoladą.
Tak, taki przemysł to ja lubię. :)

Niestety nie przypominam sobie żebym kiedykolwiek była w Wedlu na wycieczce szkolnej, a szkoda... Może jeszcze kiedyś tam się wybiorę.

Inne...

2010-01-17T09:44:00.002+01:00

Niejadalny, ale uroczy, grzyb - wrośniak różnobarwny.

Niebo...

2010-01-16T12:52:00.001+01:00

Wrześniowe.

Makro...

2010-01-09T11:23:00.003+01:00

Chińska śliwka czyli liczi i odrobina tropików w śnieżny dzień (mam pół metra śniegu przy drzwiach balkonowych).

Warszawa...

2010-01-04T21:57:00.003+01:00

Przez lata jeżdżąc przez warszawską Pragę obserwowałam przepiękne przedwojenne kamienice, które z roku na rok niszczały, straszyły sterczącymi z nich kikutami, pozostałościami po balkonach, odpadającą elewacją, ponurymi podwórkami na które można było dostać się przez równie zniszczone i śmierdzące bramy... Ta, ze zdjęcia, znajdująca się na rogu Ząbkowskiej i Targowej, to chyba jedna z najbardziej charakterystycznych. Lata temu na parterze znajdował się bar, Bar Ząbkowski (chyba dobrze pamiętam). Ale nie pamiętam żebym kiedyś była w środku. Okolica owiana miejskimi legendami, w sąsiedztwie Bazaru Różyckiego - to nie miejsce dla panienki z dobrego domu. ;)
Dzisiaj odnowiona, w świetle chylącego się ku zachodowi słońca zdaje się mówić - patrzcie, doczekałam się! Ale czy inne, zapomniane, zniszczone lecz nadal piękne (chociaż nie dla wszystkich widoczna jest ich uroda) podzielą jej szczęście?
Mam nadzieję, że tak.

Sprzed lat...

2010-01-03T12:12:00.003+01:00

Światło symbolizuje wieczność, dobrobyt, radość, natchnienie, ewolucję - tego Wam życzę w Nowym Roku. Bądźcie zdrowi i szczęśliwi, oraz tak pogodni jak właścicielka tej lampki, którą jest moja babcia. :*

Inne...

2009-12-25T10:48:00.003+01:00

Spóźnione (jak wszystko ostatnio), ale serdeczne życzenia dla wszystkich którzy tu zaglądają. Zdrowia Wam życzę, bo ono najważniejsze, spokoju, radości i żebyście nigdy nie czuli się samotni.

Akcje GTWb...

2009-12-21T07:21:00.005+01:00

XXVI akcja GTWb - Gonitwa.

W poprzednim poście użalałam się na brak czasu. To wszystko właśnie przez udział w jakiejś strasznej gonitwie. Ciągle zmęczona, spóźniona. Niestety zupełnie zapomniałam o 20-tym dniu miesiąca, czyli o dniu kolejnej Akcji GTWb.
Więc na szybko - pogoń za rybką. :)
Pewnie niejeden z nas utknie gdzieś w przedświątecznej kolejce, między innymi z rybą w koszyku. Całe szczęście nie dochodzi do takich sytuacji, że wyrywamy sobie zdobycz, jak to czynią mewy. Krzyk i wszyscy na jednego - to częste sceny nad polskim morzem. Tu dorosła mewa srebrzysta z flądrą i goniąca młodociana.

Wiejskie klimaty...

2009-12-16T19:27:00.003+01:00

Nie mam na nic czasu. Ciągle w biegu, ciągle zmęczona.
Nie wiem jak ludzie (kobiety) dają sobie ze wszystkim radę - rodzina, dzieci, dom, praca, studia, hobby, relaks - wszystko na czas i idealne. Dla mnie doba jest za krótka, dzień zimowy zbyt ciemny żeby ze wszystkim się ogarnąć. Jeszcze te święta. Sprzątanie, prezenty, pieczenie/gotowanie? Kiedy? A jeszcze wyspać się trzeba.
Ile bym dala żeby dzisiaj stanąć w polu, w sierpniowy poranek, posłuchać szumiących na wietrze kłosów, nawoływania myszołowa i poczuć zapach suchej piaszczystej drogi...
Nie mam siły.

Warszawa...

2009-12-12T08:35:00.002+01:00

Plac Zbawiciela i Kościół Najświętszego Zbawiciela.

Zanim wpadnę w wir przedświątecznych porządków, cofnę się jeszcze do czasów dzieciństwa. Plac Zbawiciela to jeden z moich ulubionych placów w Warszawie. Może dlatego, że często tamtędy chodziłam na spacery i wyjątkowo zapadł mi w pamięć.

Zaprojektowany pod koniec XVIII wieku przez Jana Chrystiana Szucha, którego imieniem nazwana jest niedaleko położona ulica.
Dzisiaj aż nie chce się wierzyć, że w tamtym czasie, były to przedmieścia i na terenie dzisiejszego przecież Śródmieścia stała karczma, która gościła niejednego podróżnego. Dopiero później, na skutek rozwoju miasta zaczęto budować kamienice.
Plac Zbawiciela był częścią zaplanowanej, prawdopodobnie przez Efraima Szergera, Osi Stanisławowskiej - urbanistycznego założenia XVIII-wiecznej Warszawy, którego pomysłodawcą był król Stanisław August Poniatowski.

Niebo...

2009-12-10T20:32:00.001+01:00

Czarne chmury.

Warszawa...

2009-12-05T17:19:00.003+01:00

Nie przepadam za nowoczesnym budownictwem w typie - szkło i aluminium, ale muszę przyznać, że w świetle zachodzącego słońca budynek Polsatu (ul. Ostrobramska) prezentuje się całkiem znośnie.

Wiejskie klimaty...

2009-12-01T20:35:00.002+01:00

Trochę wiosny.

Polska...

2009-11-30T21:26:00.006+01:00

Lubelszczyzna.

Mam w sobie jakiś wewnętrzny kompas, jakieś coś, co przyciąga moje myśli na południowy wschód Polski. Nawet będąc dzieckiem, gdy było mi smutno, źle, to wyobrażałam sobie jak idę w tamtą stronę. To dziwne, bo w żaden sposób nie jestem związana, rodziną czy sentymentem, z tymi terenami.
Dzisiaj byłam na szybkiej służbowej wycieczce w Puławach, a to przecież dopiero zaczątek Lubelszczyzny - muszę tam wrócić...

Kuchnia...

2009-11-29T09:59:00.004+01:00

Bardzo prosty chleb, do którego przymierzałam się już od jakiegoś czasu.
Przepis pochodzi z książki - Przez żołądek do serca mężczyzny. Książki takiej nie posiadam, więc oczywiście znalazłam go w necie. :)

Chleb z płatkami owsianymi

2 szklanki płatków owsianych
1 litr mleka
10 dag drożdży
1 kg mąki (zwykła, u mnie typowa poznańska 500-ka)
1 płaska łyżka soli

Mleko lekko podgrzać, wsypać płatki owsiane (najzwyklejsze, mogą być górskie), wkruszyć drożdże i odstawić w ciepłe miejsce na 1 godzinę.
Po tym czasie dosypać mąkę i sól. Dokładnie wymieszać. Ja robiłam to ręcznie, bo bałam się, że mikser nie da rady. Ciasto przełożyć do wysmarowanej tłuszczem i obsypanej np. mąką razową foremki - ta proporcja jest na dużą blachę lub dwie keksówki - i odstawić do wyrośnięcia.
Niestety trochę się zagapiłam (nie byłabym sobą, gdybym czegoś nie skopsała ;)) i ciasto prawie uciekło mi z blaszki...
Wstawić do pieca i piec ok. 40-50 minut w 200-220 stopniach.

Teraz moje uwagi. Po pierwsze piekłam z połowy porcji. Po drugie wg mnie 100g świeżych drożdży na 1kg mąki to jednak za dużo, chleb szybko zacznie się kruszyć i mimo dodatku płatków owsianych, nie będzie długo świeży.
Po blisko dobie jest jeszcze jadalny, jednak nie ma to jak gorąca pajda z chrupiącą skórką. :)

Informacja n/t świeżości - chleb ma już 3 dni i nadal (mimo dużej ilości drożdży) jest wilgotny i nie kruszy się.

Polska...

2009-11-25T18:19:00.000+01:00

Kiczowata pamiątka znad morza.

Wiejskie klimaty...

2009-11-24T19:28:00.004+01:00

Akcje GTWb...

2009-11-20T18:24:00.005+01:00

XXV Akcja GTWb - Przez kałuże małe i duże.

Przyznam, że temat XXV akcji nie przypadł mi do gustu. I tak jest szaro, mokro i zimno, klasyczny polski listopad, więc po co jeszcze go uwieczniać? Już nawet miałam pewną koncepcję, ale nowe nawierzchnie Krakowskiego Przedmieścia zupełnie mnie rozczarowały. Szło wojsko, policja, jechały rowery, samochody, konie - mokro, ale kałuż ni chu-chu, mimo ciągle padającego deszczu. Mowa oczywiście o obchodach rocznicy odzyskania niepodległości.
Dlatego postawiłam na białołęckie drogi i nie zawiodłam się. :)

Wiejskie klimaty...

2009-11-17T18:35:00.004+01:00

Sierpień. To było tak niedawno...

Kuchnia...

2009-11-14T16:06:00.003+01:00

Wyjdzie na to, że ciągle w kuchni siedzę. Cóż, zima idzie. ;)
Dzisiaj rogaliki krucho-drożdżowe z marmoladą.
Takie rogaliki kiedyś robiła moja babcia. Teraz już "nie te lata", więc zrobiłam ja i jutro je babci dostarczę.
Przepis prosty i trudno coś sknocić.

4 szklanki mąki (szklanki takie po 250ml)
2 jajka
50g drożdży świeżych
250g masła
2 łyżki cukru
pół szklanki gęstej śmietany
szczypta soli

szklanka cukru pudru, sok z jednej cytryny i łyżka ciepłej wody do zrobienia lukru
marmolada (sklepowa, twarda, łatwiej się taką zawija), użyłam 380g

Drożdże rozkruszamy do kubeczka, zasypujemy cukrem i czekamy aż się rozpuszczą.
Do miski wsypujemy mąkę, wrzucamy posiekane w kostkę masło i delikatnie palcami je rozcieramy razem z mąką. Dodajemy drożdże, jedno jajko, szczyptę soli i śmietanę.
Ugniatamy z tego ciasto. Nie trzeba jakoś specjalnie się z tym cackać. Składniki po prostu muszą być ze sobą połączone.
Ciasto dzielimy na 8 porcji. Każdą porcję rozwałkowujemy na okrągły placek (moja prababcia mówiła, że tak poznaje się dobrą gospodynię, jak jej okrągłe placki wychodzą, ja niestety dobrą gospodynią nie jestem :)), który kroimy na 6 lub 8 trójkątów. Placki lepiej żeby były dosyć cienkie, lepiej się zwijają i nie rozklejają podczas pieczenia. Od szerokiej strony każdego trójkąta układamy kawałek marmolady i zwijamy ciasto w stronę szpica. Tak przygotowane rogaliki układamy na blaszce wyłożonej papierem do pieczenia, smarujemy rozbełtanym jajkiem i pieczemy w piekarniku nagrzanym do ok. 180-200 stopni przez 10-15 minut, aż uzyskają zloty kolor. Po wystudzeniu smarujemy lukrem.

Z tej porcji wyszło mi ok. 70 rogalików, czyli jakieś 3 blaszki.
Są pyszne. :)

Kuchnia...

2009-11-13T07:24:00.004+01:00

Prosta domowa wędlina. Bez konserwantów, wypełniaczy, środków maskujących tłuszcz, aromatów i innych dodatków.
Potrzebny będzie boczek, albo schab wieprzowy lub karkówka.
Sól, czosnek i majeranek.

Mój kawałek boczku ważył ok. 0,8kg. Użyłam 1 łyżki soli, 2 dużych ząbków czosnku i majeranku tyle ile jest potrzebne do obsypania całego kawałka. Do kupki soli dokładamy przeciśnięty przez praskę czosnek (chociaż pamiętam czasy bezpraskowe, czosnek wtedy siekało się i miażdżyło nożem), z tego robimy jakby pastę, którą nacieramy surowy boczek. Następnie obsypujemy go majerankiem, kładziemy na tależu, przykrywamy folią i odstawiamy na noc do lodówki (może być i na całą dobę).
Przekładamy do blaszki. Na talerz na którym leżało mięso nalewamy trochę wody, spłukujemy pozostała sól i majeranek i wlewamy do boczku.
Pieczemy w ok. 180-200 stopniach do miękkości. Boczek należy w czasie pieczenia polewać powstałym sosem, który trzeba w trakcie pieczenia uzupełniać wodą.

To taki trening przedświąteczny. Doskonale smakuje z chlebem razowym i chrzanem.

Polska...

2009-11-11T15:22:00.004+01:00

Narodowe święto Niepodległości

Mimo, że pogoda nie dopisała, na obchodach związanych z kolejną rocznicą odzyskania przez Polskę niepodległości, mieszkańcy Warszawy nie zawiedli. Od najmłodszych po osoby starsze - trudno było znaleźć dobre miejsce...
Od Placu Piłsudskiego przez malownicze Krakowskie Przedmieście i Nowy Świat aż do Muzeum Narodowego przeszła, jak dla mnie wzruszająca, Defilada Historyczna.

Wiejskie klimaty...

2009-11-08T21:42:00.003+01:00

Sierpień, jeszcze przed żniwami.

Kuchnia...

2009-11-07T14:29:00.007+01:00

To chyba najprostszy chleb jaki do tej pory piekłam.
Jakiś czas temu był bardzo popularny w necie, polecany dla początkujących. Ponieważ nie miałam naczynia z pokrywą, które wytrzymałoby temperaturę 250st. nie próbowałam się za niego zabierać.
Latem przypadkiem zaopatrzyłam się w garnek rzymski (romertopf), a kilka dni temu napatoczyłam się na ten przepis.

3 szklanki mąki pszennej
1,5 szklanki wody
1 i 1/4 łyżeczki soli
1/4 łyżeczki drożdży instant

Nie ma żadnych wskazówek jaka to ma być mąka, więc bierzemy taką jaką mamy. :) Do miski wrzucamy składniki suche, mieszamy, a następnie wlewamy wodę i ponownie mieszamy, bez szczególnego przykładania się.
Miskę z ciastem przykrywamy folią i odstawiamy na 12-18 godzin (temperatura pokojowa).
Po tym czasie na obsypany mąką blat wykładamy, a raczej wyrzucamy, ciasto i lekko je rozpłaszczamy nadając prostokątny kształt. Następnie odgazowujemy ciasto składając je na pół i jeszcze raz na pół, lekko rozpłaszczamy i układamy na obficie posypanej mąką ściereczce (mąki musi być dosyć grubo, żeby ciasto nie przywarło do materiału) gładką strona do góry (złożeniem do dołu). Przykrywamy ściereczka i odstawiamy do wyrośnięcia na 2 godziny.
Pół godziny przed końcem wyrastania nagrzewamy piekarnik wraz z naczyniem do 250st. Delikatnie zsuwamy chleb do nagrzanego naczynia, przykrywamy pokrywką i zmniejszamy temperaturę do 230st. Tak pieczemy przez ok. 30 minut. Po tym czasie zdejmujemy pokrywę i dopiekamy chleb jeszcze przez 10-15 minut.
Gotowe.
Chleb ma pyszną chrupiącą skórkę. Środek mocno poprzerastany, niekruszący.

Niebo...

2009-11-05T19:18:00.002+01:00

Letni deser.

Flora...

2009-11-04T20:22:00.002+01:00

Jeszcze smutnojesiennie...

Kuchnia...

2009-11-01T13:36:00.006+01:00

Paluszki na Halloween.
Nie obchodzę tego "święta", ale z racji posiadania dziecka i zamiłowania do rzeczy innych niż wszystkie postanowiłam w końcu zrobić te obleśne ciasteczka.
Nie mogę napisać o nich, że są fantastyczne, doskonałe, niebo w gębie, ale zdecydowanie lepsze niż 95% gotowców kupowanych w sklepach. Oczywiście najważniejszy jest ich wygląd.

Produkcja banalnie prosta.
Ważne żeby paluszki toczyć dosyć cienkie, ponieważ ciasto rośnie i kiedy surowe zrobimy prawie jak nasze żywe, to po upieczeniu wyjdą nam wielgachne paluchy, których nie powstydziłby się sam Yeti. ;)

200 g miękkiego masła
1 szklanka cukru pudru
1 jajko
zapach lub cukier waniliowy
2 2/3 szklanki mąki
1 łyżeczka proszku do pieczenia
duża szczypta soli
zblanszowane migdały podzielone na pół

Wg oryginalnego przepisu, a jest on tu, należy najpierw zmiksować masło z cukrem, a następnie dodawać kolejne składniki. I nie byłabym sobą gdybym czegoś nie schrzaniła... Wrzuciłam wszystko do miski i zagniotłam ciasto, jednak nie sądzę żeby miało to jakiś wpływ na finalny produkt.

Zagniecione ciasto należy zawinąć w folie i wstawić na pół godziny do zamrażalnika. Wyjmować po kawałku, toczyć rulony, wklejać migdały, nacinać "zmarszczki", układać na blaszce wyłożonej papierem do pieczenia i piec w nagrzanym piekarniku w 225st jakieś 10-12 minut.
Uważam, że pieczenie partiami jest wskazane, można wprowadzać modyfikacje jeżeli paluchy są zbyt grube lub niekształtne.

Dzisiaj będąc na cmentarzu zastanawiałam się czy paluchy mogłyby konkurować z obwarzankami, szyszkami czy watą na patyku. Oczywiście z pańską skórką nie miały by szans. :)

Polska...

2009-10-28T20:11:00.001+01:00

Chce mi się nad morze.
Nie ważne, że zimno, nie ważne że wieje, mnie po prostu się chce.

Ptaki...

2009-10-27T07:20:00.001+01:00

Miejsce zbrodni.
Ofiara, prawdopodobnie sikora bogatka. Sprawca nieznany, ale na pewno latający.

Insekty...

2009-10-26T18:37:00.003+01:00

Na te ciemności, na tę pogodę...
Rusałka kratkowiec, pokolenie letnie.

Flora...

2009-10-25T08:15:00.002+01:00

Gnieźnik leśny.
Ciekawy przedstawiciel storczykowatych w naszych lasach. Roślina nie posiada chlorofilu i odżywia się dzięki mikoryzie (współżyciu grzybni z rośliną).
Podlega ścisłej ochronie gatunkowej.

Ptaki...

2009-10-24T09:02:00.003+02:00

Śmieszki nadmorskie.

Flora...

2009-10-22T18:17:00.000+02:00

Trawy jesiennie.

Akcje GTWb...

2009-10-20T18:14:00.007+02:00

XXIV Akcja GTWb - Mimozami jesień się zaczyna.

Nie jestem pewna, które to rośliny autor miał na myśli, ale jeżeli chodzi o te żółte kwiatki, to zdecydowanie nazwanie je "mimozami" było pomyłką. To nawłoć. Kanadyjska, żółta, ogrodowa.
No dobra, z tytułem się już uporałam. ;) Dalej jest romantycznie. Okropnie romantycznie, więc rozpisywać się nie będę, bo mnie do romantyczności jest daleko, bardzo daleko... prawie tak daleko jak do południowo-wschodniej Azji, subsaharyjskiej Afryki czy też Ameryki Południowej.
Dla mnie jesień odlotami się zaczyna. Odlotami ptaków, rzecz jasna. Co prawda pierwsze odloty zaczynają się już w maju (czajki), a to przecież jeszcze wiosna, jednak stada szpaków, dymówek, gęsi, żurawi oznaczają dla mnie nadejście jesieni. I nie złotawej, kruchej i miłej, ale takiej jaką mamy dzisiaj za oknem - burej, mokrej i zimnej...
Na pierwszym zdjęciu jaskółki dymówki, wspaniali lotnicy, właśnie do wspomnianych przeze mnie wyżej miejsc wyruszają w okresie od sierpnia do października.
Druga fotka, to tegoroczna jesień. Brrr! Oby do wiosny!

Polska...

2009-10-19T20:48:00.003+02:00

Poznaj Poznań przelotem.
W piątek. :)
Krótka wizyta w stolicy Wielkopolski. Szybka przebieżka po starym mieście. Jedna z uliczek.

Ptaki...

2009-10-15T19:41:00.000+02:00

Myszołów i jaskółka dymówka.

Polska...

2009-10-14T18:14:00.007+02:00

Kościół w Chrostkowie.
Nawet nie zdawałam sobie sprawy, że właściwie rzut beretem od miejsc gdzie często przebywam znajduje się tak uroczy obiekt.
Pierwsze wzmianki o kościele w Chrostkowie pochodzą z 1597 roku, a o samej parafii nawet przed 1400r. Jednak zdaje się, że obecny kościół wzniesiono około 1694r. W latach 90 XX wieku przeprowadzono gruntowną renowację obiektu.
Z zewnątrz skromny, drewniany, pokryty zieloną blachą nie zdradza bogatego wnętrza. Wielobarwne polichromie, piękny, pochodzący prawdopodobnie z Padwy, ołtarz, ambona, organy zachwycają stylem dzisiaj już rzadko spotykanym.

Polska...

2009-10-08T07:44:00.003+02:00

I jeszcze trochę lata...

Toruń...

2009-10-06T16:48:00.002+02:00

Trochę Torunia.
Po lewej, zdaje się, areszt śledczy.

Flora...

2009-10-06T09:37:00.003+02:00

Wspomnienie lata.
Przytulia.
Kiedyś rośliny tej używano do ścinania mleka (do wyrobu serów).

Ptaki...

2009-09-29T19:00:00.002+02:00

Kruki.
Trudno je sfotografować z bliska.

Flora...

2009-09-29T07:34:00.000+02:00

Jesień.

Ptaki...

2009-09-23T11:19:00.004+02:00

Biały gołąbek na czarnym złocie...

Nie lubię polityki, zatruwa życie. Szary człowiek niepotrzebnie się stresuje słuchając tych wymysłów i kłótni. Ciągłe przeciąganie liny, kampania wyborcza trwająca na okrągło, obrażanie, opluwanie i pozywanie.
Co do tego ma ten śliczny gołąbek? On nic, ale złoto pod nim i owszem.
Wiem, że praca pod ziemią jest ciężka, że zdążają się wypadki takie jak ten ostatni, ale przecież bycie górnikiem to nie przymus. To samo dotyczy lekarzy, pielęgniarek, nauczycieli, stoczniowców czy policjantów. Większość z nich ma z racji wykonywanego zawodu jakieś ulgi, zwolnienia czy inne profity. I te profesje najczęściej występują w przetargach politycznych.
Nie jestem przedstawicielem żadnego z tych zawodów (no, może po części jestem gdzieś pedagogiem, lecz z braku powołania nieaktywnym), czy jeżeli zginę w wypadku, to ktoś mi obieca jakieś zadośćuczynienie (które życia przecież nie wróci) mojemu dziecku?

Wiejskie klimaty...

2009-09-22T17:16:00.004+02:00

W ubiegły weekend obcowanie z naturą zakłócił mi Rajd Orlenu oraz grypa. O ile z grypa można sobie jakoś poradzić, to z przejeżdżającymi przed nosem samochodami i zamknięta trasą już nie bardzo.
Przez dwa poprzednie lata rajd omijał nasze ranczo o jakieś 800m, ale w tym roku widać uznali, że szutrowa droga wzdłuż naszego lasu doskonale będzie się nadawała. Trudno, chociaż o zdanie nikt się nie pytał...
Dla dziecka to zawsze coś ciekawego, ale żebym sama zaplanowała wyjazd na coś takiego - nigdy w życiu! Huk i kurz - wielka atrakcja.
Nie wiem kto wygrał. ;)

Akcje GTWb...

2009-09-20T20:50:00.003+02:00

XXIII Akcja GTWb - Pocztówka z Ursusa.

Okolica zdecydowanie nie miejska, zdecydowanie nie ursuska (tak się odmienia?), ale za to z Ursusem, czyli produktem zakładów mechanicznych.

Dzięki tej akcji miałam okazję poczytać o jakże bogatej historii tej fabryki, która sięga roku 1893 (w tym roku urodziła się moja Prababcia, więc na pewno zapamiętam, co prawda nie w Ursusie, ale zdecydowanie bliżej miejsca, gdzie siedmiu inżynierów i przedsiębiorców powołało do życia Przemysłowe Towarzystwo Udziałowe), o posagu siedmiu panien, od których pochodzi nazwa jednej z ulic warszawskiego Ursusa.
O tym, że inspiracją nazwy jednak była powieść Henryka Sienkiewicza - Quo Vadis, w której Ursus (łac. niedźwiedź) słynął z potężnej siły fizycznej. A także ku mojemu zaskoczeniu o tym, że w ciągu wielu lat, zarówno przed wojna jak i po niej, w tej fabryce montowano nie tylko ciągniki, ale też samochody, ciężarówki, autobusy i oczywiście sprzęt militarny, w tym także czołgi.

Warszawa...

2009-09-18T13:09:00.003+02:00

Błękitny wieżowiec. Podobno dlatego błękitny, bo w pogodne dni odbija się w nim niebo, czego na tym ujęciu aż tak dobrze nie widać.

Flora...

2009-09-15T19:40:00.001+02:00

Jak zwykle w sierpniu i wrześniu trawy i słońce urzekają.

Wiejskie klimaty...

2009-09-11T11:48:00.002+02:00

Smutno mi jakoś.
Obserwuję świat wokół i nie widzę niczego co by mnie cieszyło. Jasne - dom, praca, kilka miłych i rozwijających kontaktów, pewna forma spokoju, ale reszta? Intelektualna i kulturalna pustynia, wszystko wydaje mi się brzydkie i byle jakie, na siłę, bez polotu.
Nie mam co czytać. Kupiłam dwie książki "kultowego" polskiego pisarza - nie wiem, może trafiłam na najsłabsze, ale w jednej jak i drugiej to samo - alkohol, papierosy, maligna, chociaż zawarte w ładnych opisach. No może obraz Warszawy całkiem do rzeczy.
Wracam do książek sprzed lat.
Czechow. Jeden z moich "the best". Pierwsze opowiadanie - dół, dół, dół.
Telewizja.
Nic. Telenowele. Seriale. Powtórki. Straszne.

Chyba to oznaki nadchodzącej jesieni.
Pewnie w kwietniu mi przejdzie.

Wiejskie klimaty...

2009-09-09T19:57:00.002+02:00

Czyli wszystko na miejscu: drewniany dom, plot, bzy, malwy, dzielżany...

Niebo...

2009-09-08T20:27:00.001+02:00

I tak oto przypadkiem "piekielne" niebo zgrało się z postem nr 666. ;)

Polska...

2009-09-03T20:19:00.000+02:00

Morskie klimaty.

Flora...

2009-09-02T20:13:00.001+02:00

Sierpniowa flora ogródkowa.

Warszawa...

2009-08-28T10:53:00.003+02:00

Pod Forum, za Forum, przy Forum... A przecież to od lat już nie Forum, tylko Novotel. Mimo tej i wielu innych zmian jakie nastały w Stolicy, w pamięci Warszawiaków ten budynek nadal funkcjonuje jako hotel Forum.

Polska...

2009-08-26T23:48:00.000+02:00

Sopot nocą.

Insekty...

2009-08-26T21:30:00.000+02:00

Niebieska delikatność.

Ptaki...

2009-08-25T07:34:00.001+02:00

Kormoran czarny.

Wiejskie klimaty...

2009-08-24T13:24:00.001+02:00

Dawno nie było.

Akcje GTWb...

2009-08-20T07:40:00.008+02:00

XXII Akcja GTWb - Miejskie kontrasty.

Warszawa pełna jest kontrastów. Jest jak wielka pozlepiana z różnych kawałków wydzieranka zrobiona przez przedszkolaka. Czasem denerwuję się, że nie ma w moim mieście spójności, jednego pomysłu, idei, tylko każdy sobie itd. Różne śmietniki, przystanki, latarnie, kioski, słupki, nawierzchnie chodnikowe, kolory autobusów, tramwajów, pstrokate witryny, królujące nad wszystkim symbol stolicy - Pajac i bilbordy.

Na pewne rzeczy nie mamy wpływu, ale np. architektura. Już się przyzwyczaiłam do nowoczesnych plomb w typie szkło i aluminium, dolepionych do secesyjnych kamienic, ba! nawet polubiłam zestawienie takich na ulicy Książęcej (fot. 1). Natomiast dziwolągi jak, zdaje się, PKO SA (fot. 2), na Nowogrodzkiej (nie jestem pewna czy to ta ulica)? O nie! Pasują jak zającowi dzwonek...
Na ostatniej, trzeciej fotografii, również Nowogrodzka. Straszne połączenie.

OK, niech już tak zostanie. Byle było czysto...

Sprzed lat...

2009-08-19T14:36:00.000+02:00

Po prostu dach.

Polska...

2009-08-19T08:01:00.000+02:00

Klasyczny morski pejzażyk.